Laces/Sznurowadła

Historia sznurowadeł (zwanych też sznurówkami) – cienkich sznurków, uniemożliwiających przypadkowe ześlizgiwanie się obuwia ze stóp – nie jest łatwa do określenia. Wykopaliska archeologiczne wskazują jednak, że już pięć tysięcy lat temu, w epoce brązu, używano łyka lipowego w zastosowaniu zbliżonym do dzisiejszych sznurowadeł. Historia sznurowadeł jest nierozłącznie związana z historią obuwia noszonego przez naszych przodków. Już ok. 2000 r. p.n.e. w starożytnej Mezopotamii używano skórzanych sandałów przymocowanych do kostki rzemieniami z surowej skóry. Starożytni Grecy i Etruskowie również nosili sandały wiązane wysoko na nodze skórzanymi rzemieniami. Rzymskie legiony zaś, wędrując na północ naszego kontynentu, rozpowszechniły w zachodniej Europy sandały, zwane do dzisiaj „Rzymkami” – Brytowie przekształcili to użyteczne obuwie w bardziej luksusowy produkt, zdobiąc je szlachetnymi kamieniami. Z czasem sznurowane obuwie weszło do użytku powszechnego.

W średniowieczu noszono w Europie różne rodzaje obuwia: z płótna lnianego przewiązanego sznurowadłami, wykonanego ze skóry, krytego mocowanego do nogi rzemieniami. W epoce elżbietańskiej szewcy wytwarzali bogato zdobione buty przytwierdzane do nogi rzemieniami, klamerkami czy szpilkami. Do XX wieku sznurowadła nie cieszyły się dużą popularnością – buty były głównie wsuwane, spinane lub zamykane na guzik. Dziurki w butach, służące do przewlekania przez nie sznurowadeł, pojawiły sie dopiero ok. 1840 roku i były wykonane z metalu. Dopiero rewolucja przemysłowa w Anglii umożliwiła takie wynalazki. Sznurowadła zaczęto produkować masowo w fabrykach Nowej Anglii w USA (hrabstwa Massachutsets i New Hampshire) w czasach wojny secesyjnej.